محتاطانه عمل مىشود و چنانچه حتى يك درصد زمينه حمل بر صحت و توجيه عدم تكفير وجود داشته باشد بر نود و نه درصد ديگر قابل حمل است و از جمله مواردى است كه در آنجا دليل ضعيف بر دليل قوى برترى داشته و بدان توجه مىشود و ديگر اينكه تعصب و خشونت كوركورانه يك صفت شيطانى است ليكن رفتار مسالمت‌آميز و گذشت و اغماض ، عملى خدايى است . باوجود دلالت آيات قرآن ، احاديث نبوى كه در كتب صحاح سته و غير آن آمده است و نيز وجود اجماع مسلمين از آغاز اسلام تا الآن و تسامحى كه خداوند براى بندگانش لحاظ مىنمايد و غيره ابن تيميه اصرار دارد كسانى را كه به افكار و آراى او اعتقاد ندارند اگرچه به توحيد و رسالت شهادت دهند و نماز و روزه و حج به‌جا آورند و زكات بپردازند كافر و مشرك قلمداد كند . و آنچه اين مطلب را تأييد مىكند نوع تقسيمى است كه ابن تيميه براى مشرك آورده است . او معتقد است مشركين به دو گروه تقسيم مىشوند : 1 - كسىكه به وحدانيت خداوند و نبوت حضرت محمد صلّى اللّه عليه و إله و سلّم اقرار نكند و معتقد به نماز ، روزه ، حج ، زكات و روز قيامت نباشد . 2 - كسىكه ظاهرا به يگانگى خدا و رسالت حضرت محمد صلّى اللّه عليه و إله و سلّم اقرار نمايد و معتقد به نماز ، روزه ، حج ، زكات و روز جزا باشد . به عقيده ابن تيميه قسم دوم شامل كسانى است كه از اسلام خارج شده‌اند و خروج از دين براى اين افراد در نتيجه عدم اعتقاد به افكار و آراء